सास छउन्जेल !

अन्धकार मेटुं भनि दियोभित्र बल्दै थिए
मिठो सेवा दिन्छु भनि फूलभित्र फल्दै थिए

टेढो मेडो कति धेरै बाटाहरु भेटें यहा
सोझो सिधा हिड्छु भनि खोजि खोजि चल्दै थिए

सार्है गार्हो भब सागर बुझिसक्नु के छ यहा
अस्ताउन आँटे सूर्य हरेस खाइ गल्दै थिए

साना साना हात पाउ तर्न कठिन् भयो नाउ
चिन्तन को झोलाबाट मलम झिकी दल्दै थिए


आश हुने सास छउन्जेल हिम्मत हार्नु किन
छोड्नु हुन्न हात भनि संघर्षले ढल्दै थिए